Kozeta Zavalani
Ejani me mua në ballkon,
Të shijojmë ëmbëlsinë e ditës në ajër!
Shkëlqimi i diellit qëndron,
Si dritëz e madhe, në gji të qetë,
shoqëruar nga hija e gjatë
E horizontit që shtrihet pafund…
Duke tërhequr çdo hallakatje,
Me ritëm të ngadalshëm,
si për të mbytur trishtimin
në frymën e dashurisë.
Dashuria, është e vërtetë për njëri-tjetrin!
Jo për botën, që guxon të shtiret para nesh,
Pa ju bërë vonë për asgjë…
Dashuria e vërtetë është tokë e ëndrrave,
Që jeton përjetësisht,
gjithmonë aq e bukur, aq e re,
e ka të vërtetë çdo gëzim,
jep siguri, paqe, ndihmë,
pa shkaktuar dhimbje;
dhe merr krahë në fluturimin,
Ku përplasen ushtritë injorante…
Dashuria është si drita e diellit
Që shkëlqen etur në të ndritshmin qiell,
milje larg,
e shkëlqen, edhe në dritë të mjegullt,
e verbon terrin me rrezet e saj të argjendta.
Nga ballkoni vjen ky fllad i freskët,
Që perhap ngado shkëlqimin e diellit deri në perëndim,
Ndërsa përmes pemëve duket të rrjedhë
Fryma e një jete të re, për shpirtin-shërim!
Në ballkonin tim agimi e mbrëmja përqafohen,
me qetësinë e shpirtit në frymëzim bashkohen.
Unë nuk mund të parashikoj motin
Sepse era ndryshon
thyer mbi konceptet e pabalancuar…
Dërgoi për publikim, Gjin Musa, gazetar
