Nga goja e popullit
Rapsodi i folklorit shqiptar, Salih Krasniqi (Drenoc, Llapushë) bashkë me Ferizin patën kënduar në të gjitha trevat etnike shqiptare në Ballkan. Kënga burimore e folklorit, i krijuar nga gjeniu ynë, ishte vetë populli shqiptar nëpër katrahurat e përgjakura të kohës, që, e bënin pajada fqinjët tanë grabitqarë.
Në një dasëm, Salih dhe Feriz Krasniqi shkuan në Llap për të gëzuar familjen e llapjane për martesën e mashkullit. Në odën e burrave në Llap, Salih Krasniqi ia tha këngës së Demë Ahmetit, të Azem Bejtës, për të hedhë dritë nëpër historinë e mbretërve dhe krajlive me yryshet vrastare kundër popullit shqiptar dhe për tokën e djegur të Kosovës.
Pasi i lanë për pak qaste sharkitë, rapsodët e njohur filluan të bisedojnë me llapjanët për hallet e jetës, për historitë dhe trimëritë e kësaj ane të Llapit në mbrotje të tokës shqiptare.
Për një moment, dikush në odën e burrave u dëgjua tuj u thanë të tjerëve:
Po vjen sekretari i partië, po vjen… – dhe burrat në odë baheshin gati që ta prisnin sa më mirë si njeri të hyqymetit.
Për ketë arsye Sali Krasniqi u ba kogja merak se kush po vjen dhe kush ishte ky sekretari i partisë (Komiteti i kohës në Llap).
Sali Krasniqi aty afër e kishte një plak llapjan dhe po e vet:
– Po kush asht ky sekretari i partisë që jeni trazu kaq shumë? – e plaku pranë tij nisi të flasë fjalë të mira për të.
– Salih, ky asht sekretari i partisë, emnin e ka Jetullah Gashi, asht njeri i mirë, i urtë dhe e kemi në anën tonë, – po i thotë varg e varg plaku i Llapit.
Salih Krasniqi, pa nji pa dy, po i thotë plakut llapjan:
– Unë bre jarani jem e kam pasë babën shumë të shtirë për një cikërrimë e merrte stupcin dhe na bante paqare. E ka pasë emnin Bajram Drenovci i njohur në atë kohë, po i thotë Salihu plakut llapjan. Dhe kur e pa rapsodi se tanë ketë nderim që po i bajnë sekretarit të partisë, i tha edhe këto fjalë:
– Unë isha fëmijë kogja lazdran dhe nuk i lejsha dy gurë bashkë. Një ditë e bëra një qeder dhe kur me pa baba Bajram e mori stupcin dhe bani yrysh të me rreh. Por, në këtë gjendje se kah me i mbajt, shkova dhe i rashë në prehnin të gjyshës plakë, – po u thotë burrave llapjan në odë, Sali Bjarmi Krasniqi.
Tani çfarë u bë, gjyshja plakë nuk mund të shpetonte vetën dhe bashkë të dytë ia nisëm e po qajmë. Qaj gjyshja e qaj unë, kështu mezi shpetova nga stupci i babës Bajram, – u tha burrave në fund të këtij muhabeti.
Porosinë e meselës të Salih Krasniqit, burrat e Llapit e kuptuan mirë dhe, sikur fliste për sekretarin e partisë, sespe ata në atë kohë të komunizmit kanë mund vetëm të qajnë bashkë me gjyshët plaka të Kosovës…!
(Shënuar në Terpezë të Llapushës)
Skënder Karaçica
Executive Director
Albanian-American Association
of Intellectuals Businessmen and Activists
Phone: +1 (708) 983-5394 | Email: [email protected]
