Poezi nga Ramë Thaçi
Në moshë të re, fëmijë kur ishte,
peng e morën, me lot në sy, larg atdheut e tretën në Anadoolli,
atje ku ai rritej, arbërishtja nuk flitej.
Atje ku edukohej dhe shkollohej, me otomonët përplitej.
I guximshëm e shtat-hedhur u kalit në sporte luftarake,
për beteja e trimëri, në të katër anët jehonte zëri i tij.
Sa më shumë rritej, duke kaluar kohën në Anadollinë e shkretë,
dashuria dhe malli për atdheun nuk e linte të qetë.
I kujtonte malet, lumenjt, fushat dhe detin,
kujtonte Krujën, Matin, Lezhën dhe Thethin.
Dhe,i etur e i përvëluar për atdhe e liri,
Skënderbeu syshkabë, si shkreptima u kthye në Arbëri.
Skënderbeu i patundur e besnik i qëndroi Krujës së lashtë,
me përkrenare në kokë e me shpatën vringlluese luftonte si luan,
toka dridhej e tundej deti, bjeshka ushtonte e skuqej qielli.
Skënderbeu, Hero Kombëtar!
Në Arbëri, Iliridë, Dardani…
me shekuj frymon!
