Tregim<\/i><\/p>\n
N\u00ebse hesht, fiton koh\u00eb p\u00ebr t’i b\u00ebr\u00eb prit\u00eb nxitimit; n\u00ebse flet shpenguar, gjuha i del p\u00ebrpara mendjes dhe i shtron udh\u00ebn gabimit. Po gabove, ke rr\u00ebzuar para vetes dyshimin dhe dyshimi \u00ebsht\u00eb nj\u00eb mantel mjegulle q\u00eb t\u00eb ngarkon mushkrit\u00eb, t\u00eb shtyp zemr\u00ebn, t\u00eb g\u00ebrvish shpirtin, t\u00eb trazon mendimin.<\/p>\n
Dikur Pelioni kish d\u00ebgjuar nj\u00eb shprehje q\u00eb iish ulur n\u00eb kujtes\u00ebn e tij k\u00ebmb\u00ebkryq: “Inatin e dark\u00ebs, lere p\u00ebr m\u00ebngjes!” Nuk e mbante mend emrin e atij plakut borshiot q\u00eb ia kish th\u00ebn\u00eb; duhet t\u00eb kishin kaluar shum\u00eb vite. Ai b\u00ebri nj\u00eb p\u00ebrpjekje t\u00eb vag\u00ebt p\u00ebr t\u00eb kujtuar vitin… Ishte menj\u00ebher\u00eb pas mbarimit t\u00eb studimeve t\u00eb larta, k\u00ebsisoj nj\u00ebzet vite m\u00eb par\u00eb. K\u00ebshilla ishte e men\u00e7ur, qe p\u00ebrfundim i art\u00eb i nj\u00eb jete t\u00eb t\u00ebr\u00eb, mbase q\u00eb nga krijimi i shoq\u00ebris\u00eb qytetare njer\u00ebzore. Po, a ishte i zoti ai ta zbatonte me urt\u00ebsi e durim at\u00eb k\u00ebshill\u00eb? Aty ish rr\u00ebzuar udh\u00ebkryqi, mu para k\u00ebmb\u00ebve t\u00eb tij.<\/p>\n
Pelioni e mbante veten p\u00ebr njeri me arsye lartore, k\u00ebt\u00eb mendim kishin edhe t\u00eb tjer\u00ebt q\u00eb e njihnin. Jeta e kish v\u00ebn\u00eb disa her\u00eb para m\u00ebdyshjeve t\u00eb ngat\u00ebrruara q\u00eb k\u00ebrkonin zgjidhje nga ai vet, pa patur ndihm\u00ebn e t\u00eb tjer\u00ebve. E dinte fare mir\u00eb, q\u00eb gomarin e nxjerr i zoti nga balta, sepse kish mbetur q\u00eb i vog\u00ebl pa baba dhe i ishte dashur ta k\u00ebrkonte shpesh kur mbetej vet\u00ebm n\u00eb udh\u00ebkryqet e shkret\u00ebtirave t\u00eb jet\u00ebs…Ndonj\u00ebher\u00eb i fliste edhe me z\u00eb p\u00ebr t’i k\u00ebrkuar i d\u00ebshp\u00ebruar ndihm\u00eb. Dhe nuk kish rreshtur kurr\u00eb s\u00eb b\u00ebri k\u00ebt\u00eb, edhe pse zhg\u00ebnjimi e pat braktisur p\u00ebrher\u00eb. Kthehej n\u00eb sht\u00ebpi pas shkoll\u00ebs, ulej t\u00eb b\u00ebnte me durim e zell m\u00ebsimet dhe kur vinte nata, mendja e \u00e7liruar nga nga r\u00ebndesa e ngarkes\u00ebs s\u00eb dit\u00ebs niste rrug\u00ebtimin e qet\u00eb,derisa arrinte zgjidhjen. Ndonj\u00ebher\u00eb ndodhte q\u00eb humbte durimin kur rrug\u00ebtimi gjer te zgjidhja zgjatej e zgjatej, derisa gjumi i ulej k\u00ebmb\u00ebkryq mbi qepallat dhe p\u00ebr nj\u00eb \u00e7ast b\u00ebhej gati t’i k\u00ebrkonte t\u00eb \u00ebm\u00ebs ndihm\u00eb. Ajo ish nj\u00eb grua e zgjuar dhe e fshihte lodhjen e m\u00ebrzitjen q\u00eb i shkaktonin hallet dhe varf\u00ebria dhe Pelionit i vinte keq t’i shtonte r\u00ebndes\u00ebn mbi supet e harkuara e t\u00eb krrusura. Tek e p\u00ebrfytyronte n\u00eb err\u00ebsir\u00ebn e nat\u00ebs, n\u00eb k\u00ebmb\u00eb e gjithnj\u00eb n\u00eb l\u00ebvizje, b\u00ebhej pishm\u00ebnt, e q\u00ebllonte gjumin me ndonj\u00eb p\u00ebll\u00ebmb\u00eb brenda d\u00ebshir\u00ebs s\u00eb vet dhe vijonte rrug\u00ebtimin drejt zgjidhjes, deris udh\u00ebkryqin e kishin fshehur tanim\u00eb siparet e agut p\u00ebrtej dritareve.
\nAt\u00ebhere ishte f\u00ebmij\u00eb, m\u00eb pas djalosh, po tani q\u00eb kish f\u00ebmij\u00ebt p\u00ebr t\u00eb rritur, udh\u00ebkryqet qen\u00eb m\u00eb t\u00eb v\u00ebshtira dhe nuk t\u00eb linin koh\u00eb q\u00eb t\u00eb rrug\u00ebtoje gjat\u00eb p\u00ebr t\u00eb kapur zgjidhjen. Shpesh koha nuk t\u00eb priste, se hekuri duhet t\u00eb rrihej sa ishte i nxeht\u00eb. Sidoqoft\u00eb, f\u00ebmij\u00ebria gri e kish kalitur, ashtu si kaliteshin f\u00ebmij\u00ebt spartan\u00eb n\u00eb lasht\u00ebsi.Sa her\u00eb e ndiente veten ngusht\u00eb , kujtonte t\u00eb \u00ebm\u00ebn, po nuk i k\u00ebrkonte ndihm\u00eb…Tashm\u00eb ishte b\u00ebr\u00eb si ajo, i qet\u00eb, i palodhur, fjal\u00ebpak. Koh\u00ebn nuk e harxhonte kurr\u00eb p\u00ebr kot\u00ebsira. E shoqja, Janina i thosh q\u00eb , t\u00eb pakt\u00ebn n\u00eb mbr\u00ebmje t\u00eb binte her\u00ebt p\u00ebr t\u00eb fjetur, se tejlodhej, po kjo i b\u00ebhej e pamundur : duhet t\u00eb merrej me tre f\u00ebmij\u00ebt q\u00eb tashm\u00eb po rriteshin. E madhja ishte shtat\u00ebmb\u00ebdhjet\u00eb vje\u00e7e dhe ecte kudo me k\u00ebmb\u00ebt e saj, dy t\u00eb tjer\u00ebt duheshin ndihmuar; ishin tipa sanguin, nuk i ngjanin Pelionit. Janina thosh shpesh q\u00eb kishin marr\u00eb nga v\u00ebllai i saj, po n\u00ebna e Pelionit, kur ishte gjall\u00eb e kund\u00ebrshtonte : ” N\u00eb fisin e tim shoqi ishin t\u00eb gjith\u00eb k\u00ebshtu. Ngjajn\u00eb andej.”
\nK\u00ebsisoj ishte burr\u00ebruar Pelioni, puna nuk e lodhte, familia e g\u00ebzonte dhe hallet e jet\u00ebs ishin si p\u00ebr t\u00eb gjith\u00eb njer\u00ebzin\u00eb…Pa hallet jeta edhe nuk do t\u00eb kish kuptim.
\nVe\u00e7se halli q\u00eb i kish pllakosur pasditen e sotme e kish rr\u00ebzuar n\u00eb qendr\u00ebn e nj\u00eb cikloni nga ku nuk po dilte dot. E gjith\u00eb p\u00ebrvoja e nj\u00eb jete q\u00eb i pat ofruar t\u00eb gjitha ngjyrat e ylberit pas shirave t\u00eb rr\u00ebmbyer , furtunave dhe stuhive, sot nuk po i b\u00ebnte dobi
\nGjith\u00e7ka qe rrokullisur n\u00eb Durr\u00ebs, ku kish shkuar q\u00eb her\u00ebt n\u00eb m\u00ebngjes me autobusin e par\u00eb t\u00eb linj\u00ebs s\u00eb Tiran\u00ebs. Te Plepat i zbriti autobusit dhe mori urbanin p\u00ebr n\u00eb qytet. I duhej t\u00eb siguronte disa prodhime t\u00eb Uzin\u00ebs s\u00eb Gom\u00ebs p\u00ebr nd\u00ebrmarjen, po shefi i shp\u00ebrndarjes u vonua dhe z\u00ebvend\u00ebsi i tij e ftoi p\u00ebr nj\u00eb kafe, q\u00eb t\u00eb mos m\u00ebrzitej.
\nVera ato dit\u00eb pat menduar p\u00ebr njer\u00ebzit q\u00eb punonin, jo p\u00ebr plazhist\u00ebt; p\u00ebr dy paradite rresht kish hedhur shi me sht\u00ebmba dhe ajri qe i fresk\u00ebt, k\u00ebshtu q\u00eb kafen vendos\u00ebn ta pinin n\u00eb hollin e lokalit, q\u00eb nuk mund t\u00eb thuash se ishte i r\u00ebndomt\u00eb. Z\u00ebvend\u00ebs shefi i shp\u00ebrndarjes u paraqit duke i shtrir\u00eb dor\u00ebn :
\n– Quhem Nik Paloka, jam me origjin\u00eb nga Lezha.
\n– Pelion – i tha ai thjesht- Jam nga Fieri. Jetoj n\u00eb Tepelen\u00eb.
\nTjetri e pa jo pa interes.
\n– Keni shum\u00eb q\u00eb keni ikur nga Fieri?
\n– Af\u00ebrsisht pes\u00ebmb\u00ebdhjet\u00eb. Po ju keni ikur shpejt nga Lezha?
\n– Q\u00eb n\u00eb vitin e par\u00eb t\u00eb shkoll\u00ebs s\u00eb mesme. M\u00eb mori gjyshi nga mamaja, pastaj mbarova studimet n\u00eb Tiran\u00eb n\u00eb fakultetin ekonomik dhe u ktheva po k\u00ebtu. N\u00eb Lezh\u00eb jetonim n\u00eb nj\u00eb fshat bregdetar, Tale quhet, nuk di e njeh apo jo.
\n– N\u00eb qytet po, po n\u00eb rrethinat nuk m\u00eb ka \u00e7uar puna.
\nPelioni vuri buz\u00ebn n\u00eb gaz, sikur t\u00eb donte t’i thosh atij , Nikut : Shqip\u00ebria ke qindra fshatra, q\u00eb nuk do m\u00eb mjaftonte vet\u00ebm nj\u00eb jet\u00eb q\u00eb na jep Zoti p\u00ebr t’i vizituar t\u00eb gjith\u00eb! ” Po heshti dhe shp\u00ebrndau nj\u00eb v\u00ebshtrim shp\u00ebrfill\u00ebs rretherrotull atij holli t\u00eb gjat\u00eb, mbushur plym me njer\u00ebz t\u00eb moshave t\u00eb ndryshme, q\u00eb rrufisnin m\u00eb nge kafen\u00eb dhe bisedonin me z\u00eb t\u00eb ul\u00ebt. I b\u00ebri p\u00ebrshtypje qet\u00ebsia. N\u00eb qytetin nga vinte Pelioni, edhe pse i vog\u00ebl, lokalet gum\u00ebzhinin nga gjall\u00ebria e nga zhurm\u00ebt. Lab\u00ebt nga natyra kan\u00eb z\u00ebrin e lart\u00eb dhe jan\u00eb plot energji. Nuk u kish mbetur kot shprehja ” E keni gjoksin grop\u00eb”
\nQeshi kur kujtoi k\u00ebt\u00eb shprehje, sepse iu kujtua nj\u00eb anekdot\u00eb p\u00ebr labin me myzeqarin. Vendosi t’ia tregonte edhe t\u00eb posanjohurit, p\u00ebr t\u00eb ngopur m\u00eb mir\u00eb koh\u00ebn.
\n– Nj\u00eb lab nga Tepelena dhe nj\u00eb lal\u00eb nga Fieri u ndesh\u00ebn p\u00ebrball\u00eb n\u00eb nj\u00eb ur\u00eb t\u00eb ngusht\u00eb, ku nuk mund t\u00eb shk\u00ebmbeheshin dot dy njer\u00ebz. I tha labi : ” Hiqu prapa dhe m\u00eb hap rrug\u00ebn, se po m\u00eb merret m\u00ebnt” Si nuk mori p\u00ebrgjigje, e pyeti ” Po mir\u00eb, ty nuk po t\u00eb merret m\u00ebnt? “. Lala u p\u00ebrgjigj ” Jo, pse duhet t\u00eb m\u00eb merret.” . Labi u krekos dhe nxori gjoksin p\u00ebrpara. I tha me p\u00ebrbuzje : ” Po ku e gjet\u00ebt m\u00ebndjen ju lal\u00ebt, q\u00eb t’u merret m\u00ebnt! ” Po lala na q\u00eblloi i men\u00e7ur. Ia kthen : ” Koka bosh \u00ebsht\u00eb pa pesh\u00eb, k\u00ebsisoj l\u00ebkundet, koka plot r\u00ebndon dhe ura p\u00ebr t\u00eb nuk \u00ebsht\u00eb t\u00ebrmet!”
\nNiku qeshi me t\u00eb madhe, aq sa t\u00ebrhoqi v\u00ebmendjen e tavolinave rrotull.
\n– Lab\u00ebve nuk ua ha qeni shkopin, t\u00eb japin uj\u00eb n\u00eb shosh\u00eb, vet\u00ebm se mburren ca si shum\u00eb, kurse lal\u00ebt jan\u00eb t\u00eb thjesht\u00eb e t\u00eb duruar, po e kan\u00eb men\u00e7urin\u00eb nj\u00eblloj- tha Niku. Pastaj, si e pa q\u00eb Pelioni heshti n\u00eb d\u00ebgjim, shtoi – Kam njohur dikur nj\u00eb vajz\u00eb nga Fieri, ishte vajz\u00eb p\u00ebr kok\u00ebn e vajz\u00ebs, po nuk p\u00ebrfundova me t\u00eb.
\n– Pse nuk p\u00ebrfundove? – e pyeti Pelioni pa shum\u00eb kurreshtje.
\n– Histori t\u00eb shkuara -Niku b\u00ebri nj\u00eb l\u00ebvizje t\u00eb dor\u00ebs, sikur t\u00eb desh t\u00eb thosh : gj\u00ebra pa r\u00ebnd\u00ebsi tani – Isha i martuar dhe nuk shkoja mir\u00eb me gruan, martes\u00eb me llajm\u00ebsi. Qem\u00eb n\u00eb ujrat e ndarjes me gjyq dhe ajo tjetra, fierakja e mori vesh t\u00eb v\u00ebrtet\u00ebn dhe u largua, nuk pati durim. Mendoi se e kisha mashtruar. N\u00eb t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb, dy muaj m\u00eb pas un\u00eb u ndava me gruan, po ajo nuk pranoi kurr\u00ebsesi t\u00eb rikthehej te lidhja jon\u00eb.
\n– T\u00eb ka mbetur gozhd\u00eb?
\n– T\u00eb them t\u00eb drejt\u00ebn, duhet t\u00eb kalonin koh\u00eb q\u00eb t\u00eb bindesha se e kisha humbur. Ishte vajz\u00eb e mir\u00eb n\u00eb t\u00eb gjitha drejtimet. Nuk qe fati im. Diku u martua, jo n\u00eb Fier dhe nuk e pash m\u00eb.
\n– Sigurisht, jeni martuar p\u00ebrs\u00ebri, besoj- e pyeti Pelioni
\n– Po dhe kaloj mir\u00eb, po at\u00eb fieraken e doja me shpirt. Kish nj\u00eb em\u00ebr t\u00eb \u00e7uditsh\u00ebm. Ti nga Fieri je , edhe mund ta kesh njohur.
\nTjetri ngriti supet me nj\u00eb shprehje mosp\u00ebrfillje n\u00eb fytyr\u00eb E \u00e7’i duhej atij si e quanin at\u00eb vajz\u00ebn nga Fieri q\u00eb dikur i pat rr\u00ebmbyer zemr\u00ebn k\u00ebtij birbos, q\u00eb nuk rresht\u00ebte s\u00eb foluri p\u00ebr veten? Pas ndonj\u00eb ore do t\u00eb ndahej me t\u00eb dhe mbase jeta nuk do t’i b\u00ebnte m\u00eb bashk\u00eb ndonj\u00ebher\u00eb. Pelioni u b\u00eb gati t\u00eb ngrihej, shefi duhet t\u00eb kish ardhur dhe mund t\u00eb largohej s\u00ebrish, k\u00ebshtuq\u00eb duhet t\u00eb ktheheshin n\u00eb nd\u00ebrmarje.
\n– Do b\u00ebnim… – nisi t\u00eb thosh ai, po Niku ia ngeci fjal\u00ebn n\u00eb gryk\u00eb.
\n– Janina e quanin.
\nSi? I b\u00ebnin vesh\u00ebt, apo nga goja e atij birbos u shqiptua emri i gruas s\u00eb tij? Epo nuk quajn\u00eb vet\u00ebm gruan time Janina, Edhe pse \u00ebsht\u00eb em\u00ebr i rrall\u00eb, nuk do t\u00eb thot\u00eb se \u00ebsht\u00eb i vet\u00ebm.
\nPelioni u p\u00ebrpoq ta largonte hijen e dyshimit. ” Ka plot gomar\u00eb buz\u00ebbardh\u00eb” – kujtoi shprehjen q\u00eb p\u00ebrdorte r\u00ebndom vajza e madhe e tij. U b\u00eb gati t’i p\u00ebrgjigjej se nuk e kish njohur, po at\u00ebhere, jo vet\u00ebm q\u00eb fjala i ngeci n\u00eb fyt, po gjuha iu lidh nj\u00ebher\u00ebsh me shikimin q\u00eb iu err dhe gjoksin q\u00eb u ndrydh.
\n– Mbiemri i saj ishte Semani, Janina Semani- tha Niku i qet\u00eb, pa e shkuar aspak n\u00ebp\u00ebrmend q\u00eb ajo gjuha tule e tij e gjat\u00eb kish thyer t\u00ebr\u00eb kockat e trupit t\u00eb Pelionit, nj\u00eblloj si hanxhari i nj\u00eb kasapi
\nTjetri mbeti ashtu, i ngritur p\u00ebrgjysm\u00eb, krrusur mbi tavolin\u00ebn, me filxhan\u00ebt bosh t\u00eb kafes\u00eb, me sy t\u00eb zgurdulluar nga habia, me mendje t\u00eb turbulluar akoma nga m\u00ebdyshja q\u00eb mundohej ta g\u00ebnjente akoma, se mund t\u00eb kish nj\u00eb vajz\u00eb tjet\u00ebr n\u00eb gjithat\u00eb qytet me em\u00ebr dhe mbiem\u00ebr t\u00eb nj\u00ebjt\u00eb me at\u00eb t\u00eb gruas s\u00eb tij. Mbiemri Semani gjendej r\u00ebndom dhe, mesa kish dije ai, ishin fise q\u00eb nuk kishin t\u00eb b\u00ebnin me njeritjetrin. E pyeti n\u00eb \u00e7astin q\u00eb edhe Niku po ngrihej p\u00ebr t’u larguar :
\n– Ku rrinte ajo me sht\u00ebpi?
\n– N\u00eb fund t\u00eb lagjes ” 1 Maj” – u p\u00ebrgjigj tjetri, pa kuptuar asgj\u00eb nga shqet\u00ebsimi i Pelionit., p\u00ebr t\u00eb cilin tashm\u00eb nuk kish asnj\u00eb m\u00ebdyshje, se b\u00ebhej fjal\u00eb p\u00ebr gruan e tij.
\nDuhet ta mblidhte veten, t\u00eb b\u00ebhej i fort\u00eb, q\u00eb ky birboja t\u00eb mos kuptonte asgj\u00eb nga ajo ngat\u00ebrres\u00eb t\u00eb tmerrshme q\u00eb kish shkaktuar me papjekurin\u00eb e tij. Doli i pari, duke e ndier n\u00eb krye t\u00eb her\u00ebs si hije t\u00eb tij, pastaj si gur q\u00eb e godiste n\u00eb krah t\u00eb tij, derisa arrit\u00ebn n\u00eb nd\u00ebrmarje, ku takoi shefin, mbaroi pun\u00eb dhe u largua me nxitim. Nd\u00ebrkoh\u00eb q\u00eb e ndiente pranin\u00eb e Nikut, diku aty, te zyra ngjitur, heraher\u00ebs i hipte gjaku n\u00eb fytyr\u00eb, i bu\u00e7isnin vesh\u00ebt nga gj\u00ebmime si bubullim\u00eb t\u00eb larg\u00ebta, di\u00e7ka si vrer i ngjitej n\u00eb fyt e i zinte frym\u00ebn, shtr\u00ebngonte grushtat p\u00ebr t\u00eb mposhtur nxitjen e zem\u00ebrimit p\u00ebr ta mb\u00ebrthyer at\u00eb lezhjanin e posht\u00ebr q\u00eb pat hyr\u00eb fare rast\u00ebsisht n\u00eb jet\u00ebn e tij dhe ta sh\u00ebmbte me shkelma e me grushta, aq sa t\u00eb mos e njihte as gruaja kur t\u00eb shkonte n\u00eb sht\u00ebpi Po i kujtoheshin f\u00ebmij\u00ebt e atij birbos. \u00c7’faj kishin at\u00eb q\u00eb i ati ishte gjuh\u00ebgjat\u00eb dhe mendjeshkurt\u00ebr si gjinkalla? I krahasonte me tre f\u00ebmij\u00ebt e vet.. U rr\u00ebnqeth dhe tha me z\u00eb ?
\n– Larg qoft\u00eb! T\u00eb vret Zoti po t\u00eb l\u00ebndosh ata!
\nShefi i shp\u00ebrndarjes s\u00eb asaj nd\u00ebrmarjeje ktheu kok\u00ebn paksa i \u00e7uditur. Fjal\u00ebt nuk kishin asnj\u00eb lidhje me dokumentin q\u00eb po plot\u00ebsonte ai.
\nPelioni e kuptoi dhe u mundua t\u00eb buz\u00ebqeshte.
\n– Po mendoja di\u00e7ka tjet\u00ebr nd\u00ebrkoh\u00eb – e qet\u00ebsoi- Telashet e f\u00ebmij\u00ebve nuk mbarojn\u00eb.
\nShefi nuk kuptoi asgj\u00eb.Se mos dinte \u00e7’kish ndodhur atje, te ajo kafja e mallkuar mes Pelionit dhe z\u00ebvend\u00ebsit t\u00eb tij. Firmoi dokumentat, i vulosi te Drejtori i nd\u00ebrmarjes dhe u ndan\u00eb si miq.
\n– Kur t\u00eb m\u00eb bjer\u00eb rruga n\u00eb Tepelen\u00eb, do vi patjet\u00ebr t’iu takoj- i tha kur po i shtr\u00ebngonte dor\u00ebn.
\nIku. Rrug\u00ebs i vetm me mendimet q\u00eb i zhurmonin n\u00eb kok\u00eb si g\u00ebzhojat e plumbit n\u00eb tabel\u00ebn e qitjes t\u00eb nj\u00eb poligoni t\u00eb mbyllur.
\nVite t\u00eb t\u00ebra i ishte p\u00ebrkushtuar asaj dhe f\u00ebmij\u00ebve. I ishte larguar edhe shoq\u00ebris\u00eb, q\u00eb t’i p\u00ebrkushtohej vet\u00ebm familjes. Po ajo? Kish qen\u00eb me at\u00eb e pasinqert\u00eb, para tij kish dashuruar nj\u00eb tjet\u00ebr dhe \u00e7’ishte m\u00eb e keqja, nj\u00eb burr\u00eb t\u00eb martuar. Mbase edhe nuk e kish dashur fare Pelionin, ish martuar me t\u00eb p\u00ebr interes.Ai e kish dashur dhe respektuar, sepse nuk kish patur lidhje me fem\u00ebr tjet\u00ebr para saj. V\u00ebrtet\u00eb ishin martuar me njohje p\u00ebrmes motr\u00ebs s\u00eb tij, po Pelioni q\u00eb n\u00eb dit\u00ebt e para ish dashuruar me t\u00eb dhe nj\u00eb muaj m\u00eb pas i kish k\u00ebrkuar t\u00eb martoheshin.
\nNuk e ndjeu fare koh\u00ebn gjat\u00eb rrug\u00ebs, as i pat hedhur syt\u00eb udh\u00ebtarit tjet\u00ebr q\u00eb ish ulur n\u00eb n\u00eb nj\u00eb ndenj\u00ebse dyshe me t\u00eb. Arriti n\u00eb Tepelen\u00eb sa kish r\u00ebn\u00eb muzgu. Asfaltin e kish njomur nj\u00eb ves\u00eb e leht\u00eb q\u00eb tashm\u00eb kish pushuar. B\u00ebnte fresk\u00ebt dhe iu duk se i kaluan mornica n\u00ebp\u00ebr trup. Hapat po e drejtonin p\u00ebr nga sh\u00ebpia, po zemra u b\u00ebrtiti atyre theksh\u00ebm :
\n– Ku po shkoni moj t\u00eb lojtura? Ku po e \u00e7oni k\u00ebt\u00eb njeri t\u00eb mashtruar, t\u00eb g\u00ebnjyer, t\u00eb tradh\u00ebtuar?
\nDhe hapat u bind\u00ebn t\u00eb truara, ndaluan. Pelioni u kthye n\u00eb klubin ku pinte kafe gati \u00e7do pasdite. N\u00eb fillim u frik se mos takonte ndonj\u00eb nga shok\u00ebt e vet t\u00eb dikursh\u00ebm, po jo. Salla ishte thuajse bosh.Ishin vet\u00ebm dy tavolina andej nga fundi me klient\u00eb t\u00eb panjohur. Porositi nj\u00eb teke raki, gj\u00eb q\u00eb e habiti kamarierin, sepse ai nuk pinte kurr\u00eb dhe u mundua t\u00eb rehatohej n\u00eb ndenj\u00ebsen prej l\u00ebkure t\u00eb but\u00eb.
\nVe\u00e7 nuk i mposhti dot mendimet e cop\u00ebzuara , q\u00eb sulmonin si kuajt e nj\u00eb kalorie t\u00eb zbritur nga nj\u00eb pjerrin\u00eb.:
\nAjo m\u00eb ka mashtruar
\nPara meje ka patur lidhje me nj\u00eb burr\u00eb t\u00eb martuar
\nAjo nuk m\u00eb ka dashur asnj\u00eb \u00e7ast t\u00eb vet\u00ebm n\u00eb t\u00ebro k\u00ebto vite
\nAjo ka b\u00ebr\u00eb thjesht detyr\u00ebn si bashk\u00ebshorte e p\u00ebrkryer.
\nMbase ka ndodhur k\u00ebshtu edhe n\u00eb krevat.
\nSi kuajt n\u00eb galop e n\u00eb revan k\u00ebto mendime! E dirs\u00ebn dhe e mbyt\u00ebn n\u00eb nj\u00eb terr pa krye dhe cak.
\nPo sikur…
\nM\u00ebddyshje, mosbesim, hije.
\nHije t\u00eb t\u00eb shkuar\u00ebs q\u00eb po i err\u00ebsonin shpirtin dhe arsyen. Po e mbysnin, po e vrisnin, edhe pse t\u00eb paforma e t\u00eb paqen\u00ebsishme.
\nHije. Pa ngjyr\u00eb. K\u00ebrc\u00ebnuese. Si ku\u00e7edrat dhe sfinksat e p\u00ebrrallave.
\nDikur u afrua kamarieri.
\n– Do ta mbyllim lokalin – i tha .
\nPelioni pagoi dhe doli . N\u00eb rrug\u00eb nuk ndihej asnj\u00eb frym\u00eb e gjall\u00eb. N\u00eb k\u00ebt\u00eb qytet t\u00eb vog\u00ebl jeta mbyllej her\u00ebt n\u00eb sht\u00ebpit\u00eb, edhe pse tani ishte ver\u00eb dhe nata vonohej. Te kthesa q\u00eb t\u00eb \u00e7onte te pallati i tij, ai ndaloi. Ku po skonte? Nj\u00eb m\u00ebndje i thosh t\u00eb flinte n\u00eb hotel.Nes\u00ebr shihte e b\u00ebnte.
\n” Ajo do t\u00eb b\u00ebhet merak- i tha vetes. Pastaj shtoi – Po pun\u00eb e madhe, as dua t\u00eb di m\u00eb p\u00ebr t\u00eb! ”
\nPo rrinte i pal\u00ebvizur buz\u00eb trotuarit. Iu kujtuan f\u00ebmij\u00ebt. Ata nuk do t’i zinte gjumi, sidomos t\u00eb madhen. Ai nuk ish larguar kurr\u00eb nga sh\u00ebpia nat\u00ebn. Shkonte shpesh me sh\u00ebrbim n\u00eb qytete t\u00eb tjera, po kthehej n\u00eb mbr\u00ebmje, edhe sikur von\u00eb.
\nF\u00ebmij\u00ebt! Pelioni ishte shum\u00eb i lidhur me ta, mbase nga q\u00eb ishte rritur pa baba dhe nuk donte q\u00eb ata t\u00eb ndjenin munges\u00ebn e tij, as p\u00ebr nj\u00eb nat\u00eb t\u00eb vetme. Ishte i sigurt q\u00eb edhe k\u00ebto \u00e7aste q\u00eb ai ish stepur te ky trotuar, pa marr\u00eb guximin t\u00eb vendoste \u00e7’do t\u00eb b\u00ebnte, vajza e madhe po p\u00ebrpiqej t’u mbushte mendjen dy t\u00eb tjer\u00ebve, q\u00eb babi po vonohej, po do t\u00eb vinte dikur. Mbase po i mbushte mendjen edhe vetes, q\u00eb t\u00eb mos lejonte shqet\u00ebsimin t\u00eb mbushte boshll\u00ebkun e sht\u00ebpis\u00eb.
\n-F\u00ebmij\u00ebt- p\u00ebrs\u00ebriti n\u00ebn z\u00eb dhe lot\u00eb malli i zbrit\u00ebn nga syt\u00eb, i lag\u00ebn qerpik\u00eb e faqe. Ata t\u00eb tre ishin dashuria e tij e ndezur, zjarr q\u00eb nuk do t\u00eb shuhej asnj\u00ebher\u00eb.
\nJo, nuk mund t’i vinte n\u00eb merak, nuk mund t’i l\u00ebndonte. N\u00eb bot\u00ebn e tyre Pelioni kish qen\u00eb Iskanderi, kish qen\u00eb Aleksandri i Maqedonis\u00eb, kish qen\u00eb gjith\u00eb madh\u00ebshtia dhe shk\u00eblqimi i p\u00ebrbotsh\u00ebm.
\nFshiu lot\u00ebt me kurrizin e p\u00ebll\u00ebmb\u00ebs s\u00eb dor\u00ebs dhe u nis drejt sht\u00ebpis\u00eb. E kish harruar krejt at\u00eb, t\u00eb shoqen, t\u00eb cil\u00ebs nuk po i b\u00ebnte zemra t’i p\u00ebrmend\u00ebte as emrin. T\u00ebr\u00eb k\u00ebt\u00eb koh\u00eb, q\u00eb nga \u00e7asti q\u00eb kish m\u00ebsuar p\u00ebr lidhjen e saj me at\u00eb birbon, Nikun, Janina p\u00ebr t\u00eb ish kthyer n\u00eb nj\u00eb qenie transparente, nj\u00eblloj sikur t\u00eb mos e kish njohur kurr\u00eb.
\nF\u00ebmij\u00ebt po, ata ishin gjith\u00eb shpirti i tij, gjith\u00eb jeta e tij, gjith\u00eb qen\u00ebsia e tij.
\nPo me k\u00eb i kish b\u00ebr\u00eb k\u00ebta f\u00ebmij\u00eb?Pa Janin\u00ebn nuk do t\u00eb ishin as ata. F\u00ebmij\u00ebve u duheshin t\u00eb dy prind\u00ebrit p\u00ebr t’u ndjer\u00eb n\u00eb nj\u00eb familje t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb. M\u00eb mir\u00eb se ai k\u00ebt\u00eb nuk e kuptonte asnjeri tjet\u00ebr…P\u00ebr or\u00eb,dit\u00eb e net\u00eb t\u00eb t\u00ebra e kish k\u00ebrkuar babain q\u00eb nuk arriti ta njihte sa duhej, po vdekja ishte ikje pa kthim. Ai vet nuk e kish patur njerin prind dhe i ishte ankuar Zotit sa e sa her\u00eb p\u00ebr k\u00ebt\u00eb. Pse donte t’u prishte oazin e k\u00ebsaj familjeje f\u00ebmij\u00ebve t\u00eb tij?
\nTe hyrja e pallatit s\u00ebrish ndaloi n\u00eb m\u00ebdyshje. Mendoi : Ia vlente t\u00eb kthehej te ajo grua q\u00eb e kish mashtruar, q\u00eb nuk ishte treguar e sinqert\u00eb kur u lidh me t\u00eb?
\nI pal\u00ebvizur. I mbytur nga m\u00ebdyshjet. Nj\u00eb \u00e7ast iu b\u00eb se dikush e pyeti :
\n– Ti e ke dashur at\u00eb grua deri tani?
\n– Si jo, e kam dashur dhe shum\u00eb madje..
\nZ\u00ebri pyeti p\u00ebrs\u00ebri :
\n– Gjat\u00eb viteve q\u00eb keni qen\u00eb bashk\u00eb, t\u00eb ka q\u00ebndruar besnike?
\n– Po, nuk e mohoj, ka qen\u00eb bashk\u00ebshorte dhe n\u00ebn\u00eb e mrekullueshme.
\nPelioni shikoi rreth tij Nuk kish asnj\u00eb k\u00ebmb\u00eb njeriu. Kujt i kish pranuar q\u00eb Janina pat qen\u00eb grua e mrekullueshme?
\nVetes dhe ashtu duhet t\u00eb vepronte, e kaluara i p\u00ebrkiste koh\u00ebs kur ai nuk ishte n\u00eb jet\u00ebn e saj. P\u00ebrse duhet ta gjykonte?
\nDo lejonte q\u00eb hijet e t\u00eb kaluar\u00ebs t’i shkat\u00ebrronin familjen?
\nN\u00eb djall le t\u00eb skonte ai birbua lezhjan, Niku, q\u00eb ishte shfaqur si p\u00ebrrall\u00eb nga e kaluara. I tha vetes :
\n– Hijet e vjetra le t\u00eb mbeten jasht\u00eb der\u00ebs s\u00eb sht\u00ebpis\u00eb sime. Janina Semani do t\u00eb jet\u00eb gjithmon\u00eb ajo q\u00eb \u00ebsht\u00eb q\u00eb nga dita q\u00eb e kam njohur un\u00eb.
\nTrokiti dhe n\u00eb der\u00ebn e hapur kanat\u00eb u p\u00ebhap e qeshura e Janin\u00ebs. Pas saj u turr\u00ebn edhe f\u00ebmij\u00ebt dhe t\u00eb pest\u00eb, t\u00eb p\u00ebrqafuar, mbyll\u00ebn der\u00ebn nga brnda. Bashk\u00eb me der\u00ebn mor\u00ebn n\u00eb mbrojtje edhe lumturin\u00eb.
\nHijet e rikthyera kishin zbritur shkall\u00ebve t\u00eb pallaatit p\u00ebr t\u00eb marr\u00eb arratin\u00eb, thell\u00eb nat\u00ebs, q\u00eb po hidhte s\u00ebrish shiun e im\u00ebt n\u00eb at\u00eb qytet.<\/p>\n
Pajtim Xhelo<\/b>, 30 janar 2020<\/i><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tregim N\u00ebse hesht, fiton koh\u00eb p\u00ebr t’i b\u00ebr\u00eb prit\u00eb nxitimit; n\u00ebse flet shpenguar, gjuha i del p\u00ebrpara mendjes dhe i shtron udh\u00ebn gabimit. Po gabove, ke rr\u00ebzuar para vetes dyshimin dhe dyshimi \u00ebsht\u00eb nj\u00eb mantel mjegulle q\u00eb t\u00eb ngarkon mushkrit\u00eb, t\u00eb shtyp zemr\u00ebn, t\u00eb g\u00ebrvish shpirtin, t\u00eb trazon mendimin. Dikur Pelioni kish d\u00ebgjuar nj\u00eb shprehje […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":46814,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,12],"tags":[],"class_list":["post-50603","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-letersi","category-tregime"],"yoast_head":"\n