Midis vizitor\u00ebve t\u00eb ekspozit\u00ebs s\u00eb arteve figurative ishte dhe nj\u00eb prift, q\u00eb punonte n\u00eb selin\u00eb e kryepeshkopat\u00ebs. Prifti erdhi n\u00eb ekspozit\u00eb tri pasdite rrjesht. Pasditen e tret\u00eb ai iu afrua nj\u00eb burri me qaf\u00eb t\u00eb shkurt\u00ebr, q\u00eb rrinte i menduar p\u00ebrpara ca gravurave.
\n– Me falni ju lutem, ju jeni piktori Kristo I. ?
\n– Po.<\/p>\n
Prifti i tha emrin e tij. Mund t\u00eb bisedojm\u00eb p\u00ebr nj\u00eb \u00e7\u00ebshtje n\u00eb qoft\u00ebse jeni i lir\u00eb?
\n– \u00c7far\u00eb \u00e7\u00ebshtje ? – pyeti i hutuar piktori.
\nPrifti u p\u00ebrtyp pak. Dukej q\u00eb e kishte t\u00eb v\u00ebshtir\u00eb t\u00eb shpjegohej.
\n– M\u00eb kuptoni, n\u00eb qoft\u00eb se ju do t\u00eb pranoni, ne do t\u2019ju jemi shum\u00eb mir\u00ebnjoh\u00ebs. Ve\u00e7 k\u00ebsaj edhe nga pikpamja financiare besoj se do t\u00eb mbeteni i k\u00ebnaqur.<\/p>\n
– P\u00ebrse e keni fjal\u00ebn? – pyeti piktori. Gjith\u00eb ato dit\u00eb ai kishte qen\u00eb i m\u00ebrzitur, sepse asnj\u00eb nga pun\u00ebt e tij nuki ishte v\u00ebn\u00eb n\u00eb ekspozit\u00eb.
\n– Ne kemi nevoj\u00eb p\u00ebr nj\u00eb piktor q\u00eb t\u00eb na pikturoj\u00eb nj\u00eb kish\u00eb ortodokse. Kryepeshkopata ka caktuar p\u00ebr k\u00ebt\u00eb nj\u00eb fond prej dyqind mij\u00eb lek\u00ebsh t\u00eb vjet\u00ebr. N\u00eb qoft\u00eb se ju\u2026
\n– Piktori hapi syt\u00eb. Prifti buz\u00ebqeshi leht\u00eb.
\n– T\u00eb mendohem tha piktori. Prifti nuk e zgjati m\u00eb. I tha nat\u00ebn e mir\u00eb dhe u largua.<\/p>\n
Pas dy dit\u00ebsh piktori Kristo I. b\u00ebri kontrat\u00ebn me Kryepeshkopat\u00ebn. Ai mori tet\u00ebdhjet\u00eb mij\u00eb lek\u00eb paradh\u00ebnie dhe filloi nga puna.<\/p>\n
Muaj me radh\u00eb, piktori, q\u00eb nga m\u00ebngjesi e deri n\u00eb mbr\u00ebmje, mbyllej brenda mureve t\u00eb kish\u00ebs. Ai lodhej. Kishte shum\u00eb pun\u00eb p\u00ebr t\u00eb b\u00ebr\u00eb: duheshin pikturuar nj\u00eb pjes\u00eb e mureve dhe po thuaj t\u00eb gjitha kupolat.<\/p>\n
Ai i la m\u00ebnjan\u00eb t\u00eb gjitha planet e vjetra dhe u dha t\u00ebr\u00ebsisht pas pun\u00ebs s\u00eb re. Tani nuk shoq\u00ebrohej m\u00eb as me shok\u00ebt e vjet\u00ebr dhe nuk merrte pjes\u00eb n\u00eb diskutimet e piktor\u00ebve.<\/p>\n
Koleg\u00ebt e tij, shkonin posht\u00eb e lart n\u00ebp\u00ebr Shqip\u00ebri, n\u00ebp\u00ebr kantjere e qendra pune. Ca niseshin p\u00ebr n\u00eb hekurudh\u00ebn e re, ca ktheheshin n\u00ebp\u00ebr kooperativat e reja malore, ca t\u00eb tjer\u00eb b\u00ebheshin gati p\u00ebr t\u00eb shkuar me ekipet p\u00ebr prishjen e fejesave t\u00eb t\u00eb miturve dhe p\u00ebr zhdukjen e zakoneve prapanike. Ata ishin plot telashe, plane dhe skica. Kurse ai kishte vet\u00ebm nj\u00eb telash: t\u00eb mbaronte brenda afatit pikturimin e kish\u00ebs dhe t\u00eb merrte parat\u00eb. N\u00eb kok\u00ebn e tij, n\u00eb vend t\u00eb vin\u00e7ave, tarracave dhe peisazheve malore kishte nj\u00eb mori kryqesh, shenjtor\u00ebsh e fytyra t\u00eb zbehta me aureola.<\/p>\n
Kishte mbaruar pikturimin e mureve dhe tani po pikturonte kupolat. Kjo ishte nj\u00eb pun\u00eb fort e v\u00ebshtir\u00eb. Qafa i dhimbte vazhdimisht. Or\u00eb t\u00eb t\u00ebra duhet ta mbante kok\u00ebn lart.<\/p>\n
I jepte kuraj\u00eb vetes, duke menduar se, ndoshta, njer\u00ebzit q\u00eb do t\u00eb vinin n\u00eb kish\u00eb do ta p\u00eblqenin pun\u00ebn e tij. N\u00ebp\u00ebr ekspozita ai nuk kishte patur asnj\u00ebher\u00eb sukses. S\u00eb paku, t\u00eb kishte k\u00ebtu. Ve\u00e7 k\u00ebsaj, ishin dhe parat\u00eb. Asgj\u00ebkund nuk t\u00eb jepnin nj\u00eb onorar kaq t\u00eb madh.<\/p>\n
P\u00ebrsa i p\u00ebrket nd\u00ebrgjegjes, ishte pothuaj i qet\u00eb. Ai nuk kishte pasur asnj\u00ebher\u00eb ndjenja antifetare. Nganj\u00ebher\u00eb \u00e7uditej: si q\u00eblloi q\u00eb prift\u00ebrinjt\u00eb i vun\u00eb syt\u00eb atij dhe jo ndonj\u00eb tjetri. Thon\u00eb se prift\u00ebrinjt\u00eb jan\u00eb t\u00eb zgjuar, mendonte. Ata e kuptuan menj\u00ebher\u00eb se ai ishte i p\u00ebrshtatsh\u00ebm p\u00ebr nj\u00eb pun\u00eb t\u00eb till\u00eb. Pikturimi i kupolave po i afrohej fundit. Qafa i dhembte tani m\u00eb shum\u00eb. Her\u00eb-her\u00eb i \u00ebrr\u00ebsoheshin syt\u00eb.<\/p>\n
Dhe ja, erdhi dita e fundit. Ai e ndiente veten keq. Ishte lodhur shum\u00eb. Erdh\u00ebn prift\u00ebrinjt\u00eb nga episkopata. E falenderuan dhe n\u00ebnshkruan \u00e7ekun.
\nPo at\u00eb mbr\u00ebmje u shtrua n\u00eb spital. Kishte nj\u00eb d\u00ebmtim serioz n\u00eb nervat e qaf\u00ebs. N\u00eb spital q\u00ebndroi shtruar tre muaj.<\/p>\n
S\u2019ka dy jav\u00eb q\u00eb ka dal\u00eb nga spitali. Qafa i ka mbetur pak e shtremb\u00ebr dhe ec\u00ebn ngadal\u00eb. Kur i flet ndonj\u00eb i njohur n\u00eb rrug\u00eb, kthehet i gjithi, me mundim. Por ai ka pak t\u00eb njohur dhe shum\u00eb rrall\u00eb detyrohet ta b\u00ebj\u00eb k\u00ebt\u00eb gj\u00eb.<\/p>\n
I. KADARE<\/strong> – Tregim – Viti 1967<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Midis vizitor\u00ebve t\u00eb ekspozit\u00ebs s\u00eb arteve figurative ishte dhe nj\u00eb prift, q\u00eb punonte n\u00eb selin\u00eb e kryepeshkopat\u00ebs. Prifti erdhi n\u00eb ekspozit\u00eb tri pasdite rrjesht. Pasditen e tret\u00eb ai iu afrua nj\u00eb burri me qaf\u00eb t\u00eb shkurt\u00ebr, q\u00eb rrinte i menduar p\u00ebrpara ca gravurave. – Me falni ju lutem, ju jeni piktori Kristo I. ? – […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":69772,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,12],"tags":[],"class_list":["post-69771","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-letersi","category-tregime"],"yoast_head":"\n